Beste Mark Rutte,

Beste Mark Rutte,

Een aantal jaar geleden maakte ik dit portret van u. Hoewel u toen al jaren mijn minister president was had ik geen idee welke mens er achter deze MP schuilging. Daarom is het een spiegelend portret.

Ik wil u herinneren aan wat uw taak eigenlijk inhoudt. Ik kon het niet goed vinden bij uw taakomschrijving door de rijksoverheid dus ik begrijp dat u meer input nodig heeft.

U bent minister president, niet alleen van en voor bedrijven die het goed voor elkaar hebben, die advocaten en medewerkers hebben die voor hun belangen opkomen (die mensen die niet functioneren eruit kunnen schoppen) maar u bent ook degene die moet zorgen voor de mensen die niet goed voor zichzelf op kunnen komen, de mensen die niet op u kunnen stemmen omdat ze te jong zijn of geen Nederlander. En dit dan naar de maatstaven die u voor uzelf normaal acht. U bent Minister-president voor alle Nederlanders en ook voor de gasten in ons land.

Nu vindt u het misschien heel akelig om te horen maar u bent geen vader. U bent ook geen man van iemand. Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om te begrijpen dat iedereen die verantwoordelijk is voor iemand anders als gezinslid of echtgenoot, weleens te maken heeft met periodes dat het minder gaat. Dat je het liefst degene met wie je leeft achter het behang zou willen plakken. Dat je kwaad kunt zijn op iemand maar dat je ook weet dat je van die iemand houdt, hoe irritant of gekwetst of kwetsend deze persoon ook is op dat moment. Op zo’n moment alleen maar zeggen dat iets niet is zoals de ander het voelt of dat je je niet herinnert dat je iets wel of niet hebt gezegd is niet genoeg. Mensen hebben zorg nodig. Kinderen een pleister en een kusje op hun knie. Of veel meer dan dat. Soms hebben mensen weken of maanden of jaren iets nodig omdat ze het zonder de extra liefde niet redden. En als ouder of geliefde ga je daarvoor staan. Je komt op voor dat kind, voor die mens. Je helpt.

U laat mensen in de kou staan. Kinderen, jong volwassenen, mensen die niet goed voor zichzelf op kunnen komen omdat ze niet weten dat dat moet of omdat ze deze vaardigheid zijn kwijtgeraakt door bijvoorbeeld trauma.  

Mensen zijn niet alleen consumenten en producenten en Nederland is geen BV. Consumeren en produceren zijn een gevolg van hoe wij onze samenleving inrichten. Zorgen voor elkaar en de grote vragen des levens uitpluizen, daar gaat het om. Houden van, leven, sterven. Dat is het wel zo’n beetje.

Dan is er natuurlijk ook de Aarde. De Aarde is eindig. Het lijkt alsof u dat niet weet. Het systeem dat in de loop van miljoenen jaren is ontstaan over de hele aarde, een verband van ecosystemen dat de Aarde omsluit, is stuk te krijgen, we zijn er hard mee bezig. Uw taak is ook om Nederland leefbaar te houden voor mensen nu en mensen in de toekomst. En ook voor planten en dieren, voor onze collega-levende wezens zonder wie wij niet kunnen leven.

Laat u zich niet afleiden van waar het werkelijk om gaat. Uw taak is niet uitsluitend voorzitten. Uw taak is ook houden van. Omdat u een mens bent en een leider van een land (dat zich beter met een gezin laat vergelijken dan met een BV). Als u dat houden van beter onder de knie krijgt zult u zich gemakkelijker herinneren dat de mensen die minder goed passen in de economische modellen van onschatbare waarde zijn, de waarde die ons mens maakt. Mededogen. Liefde. Erbarmen.

Dat wens ik u van harte toe.

 Saskia de Rooy.

Landbouw is de sleutel II

Want waarom zijn die mensen eigenlijk boer geworden? Niet om zoveel mogelijk melk uit die uiers te trekken of lekker met gif te gaan spuiten.  Ze zijn boer geworden omdat ze met dieren wilden werken of zich betrokken voelden bij dat land. Omdat ze het mooi vinden, omdat hun hart er sneller van gaat kloppen. Dit systeem corrumpeert. Ja, je kunt wel boer blijven als je meer beesten neemt. Als je hier en daar wat pesticiden spuit, efficiëntie! (Nee we noemen het geen gif, we noemen het gewas bescherming). Oh, en daar nog wat insecticiden, oh, nog wat meer vee. Nee, nu een melkrobot, dan heb je er geen omkijken meer naar… Er zijn boeren die er een eind aan maken, aan zichzelf (dat zijn er schrikbarend veel eigenlijk, zoek er maar eens wat over op), aan hun boerderij of aan het systeem waarin ze zitten. Die laatste boeren verhuizen dan naar ver weg, waar het nog anders kan of ze worden biologisch. En dat is niet gemakkelijk in Nederland maar wel de toekomst. Die boeren hebben wel insecten op hun land, wel zwaluwen, die zijn blij met een nest scholeksters of een koppel hazen. Als we willen dat boeren in Nederland welvaart kunnen ervaren dan moeten wij, consumenten ook veranderen. Meer voor dat vlees betalen. Af en toe een slakje in de broccoli of een bruin plekje. En ja, het mag ook meer kosten. Dan kopen we gewoon wat minder onzin en plastic troep. We kunnen leren weer te delen. Met de vogels en de vissen en zelfs met de mieren en de slakken. Met de rupsen die later vlinders zijn. Met de schimmels die onmisbaar zijn voor het bodemvoedselweb. Wij zijn deel van het land, van de natuur. Gelukkig kunnen we heel goed leren, zelfs dingen die we zijn vergeten.

Landbouw is de sleutel

Een kleinere veestapel in NL zou de oplossing zijn voor het stikstof probleem. ‘En dan hebben we meteen land over om huizen op te bouwen’ denken veel politici en burgers er meteen achteraan. Maar nee, zo zit het niet. Als je minder intensieve veeteelt wilt, minder invoer van veevoer, minder gebruik van landbouwgif, dan heb je evenveel land nodig voor dezelfde opbrengst. Zodat we kunnen delen met de natuur. Met insecten die kunnen leven in slootranden die niet worden gemaaid, met vogels die in ‘geriefhout’ randjes kunnen wonen samen met allerlei ander klein grut dat zo belangrijk is voor de biodiversiteit in Nederland. Minder opbrengst dus van hetzelfde land maar wel CO2 opslag gratis erbij. Schoner water ook. Geen probleem meer voor het drinkwaterbedrijf dat nu allerlei giffen uit het drinkwater moet filteren omdat efficiëntie voor veel boeren de enige manier is om winst te maken.

Keti Koti

Vandaag is het Keti Koti, het verbreken van de ketenen. Ja, natuurlijk is dat feest, ook voor de witte Nederlander!

Eén van de moeilijkste dingen in een mensenleven is toegeven dat je schuldig bent aan iets vreselijks. Dat je iets hebt gedaan wat niet door de beugel kon, iets wat echt slecht was. Om jezelf te vergeven dat je dit wel hebt gedaan en desondanks van jezelf te houden, dat vraagt werk. Aanvaarding, vergeving. Vaak voelen slachtoffers dat ze schuldig zijn aan het gebeurde en schamen ze zich dat iets wat slecht is hen is overkomen. Als je weet dat je echt schuldig bent is het soms niet eenvoudig om met jezelf te leven, om jezelf aan te kijken en het toe te geven. Kennelijk geldt dit ook voor een heel land.

We weten allemaal hoe fijn het is als iemand die ons slecht heeft behandeld dat toegeeft, welgemeend en doorvoeld excuses maakt en je dan aankijkt en vraagt hoe het met jou is. Dat lijkt me dus een goed idee.

En dat de afschaffing van de slavernij er was, dat is natuurlijk reden tot feest. Ik ben heel blij dat het niet meer gewoon was, bij wet, om een ander mens als eigendom te hebben. Ik ben blij dat het niet meer door de wet goedgekeurd werd om mensen die dat niet wilden beestachtig te martelen. Ik ben blij dat we het niet meer bij wet regelden op wat voor manier mensen die ‘van een ander waren’ gedwongen moesten worden om aan deze wrede wet te gehoorzamen. Nu kunnen we onze menselijkheid vieren, ons vermogen tot liefhebben koesteren, ons talent om samen te werken en verder te kijken dan wat we gewend zijn ontwikkelen. De enige manier om verder te gaan en samen te leven is om wat er gebeurd is te bekijken en op te ruimen. Te zien, te vergeven en te rouwen. Te rouwen om wreedheid in onszelf en wreedheid die mensen is aangedaan. En als dat er mag zijn dan kunnen we vieren dat we leven. En dat met elkaar op een manier doen die fijn is voor iedereen.

I Am Because You Are

Galerie Ransdorp is weer open!

-for English scroll down- U staat voor Galerie Ransdorp. Hedendaagse kunst gemaakt door Saskia de Rooy.

In het bovenste deel ziet u regelmatig ander werk. (Beschrijving van dit werk en de prijzen van de beelden ook onderin op het klapbordje in deze bovenste vitrine). In het onderste deel staan kleine werken die van uiterst betaalbaar tot behoorlijk betaalbaar gaan. Mocht u verliefd worden op iets dat lastig in een keer te betalen is dan kijken we of er een oplossing te verzinnen is. Wilt u meteen iets meenemen? Als ik thuis ben en tijd heb kan dat. Klingel de bel van nr 117 of bel 0642350194. Als u bij geen gehoor een bericht achterlaat neem ik contact met u op om een afspraak te maken. Pinnen kan.

Fijne dag!

Saskia

---

You’re standing in front of Galerie Ransdorp. Contemporary art made by Saskia de Rooy.

In the upper part you’ll find another piece every some weeks. In the lower part you can find pieces you can buy with prices that are small to prices that are affordable. If you fall in love with a piece that is hard to pay in one time we can try to work out a solution. Would you like to get a piece right away, on the go? When I am home you can. Please shake the bell of nr 117 or call me at +31642350194. If I’m not answering and you leave a message I’ll get back to you to make an appointment. Pin is available.

Have a lovely day!

Saskia.

Waarde

Vanmorgen ontwaakte ik uit een nachtmerrie. Ik was te gast in een prachtig hotel, chique, luxe, prachtige kamers. Toen ontdekte ik, een beetje terloops zoals dat gaat in dromen, dat er kinderen uit elkaar gehaald werden om in stukken te verhandelen. Dat was het verdienmodel van deze mooie plek.

Het nieuws volg ik niet meer op de voet, ik kan het niet verdragen. We mogen weer shoppen, binnen in winkels, maar we mogen nog niet naar binnen in het museum. Grote groepen van de jeugd moeten het doen met 1 dag in de week naar school. De kindertelefoon trekt aan de bel omdat er heel veel meer wordt gebeld over zelfmoord en ernstige problemen.

Vadertje staat is allang dood maar de hoop dat de mensen die Nederland besturen in staat zijn om verder te kijken dan hun neus lang is, is moeilijk uit mijn systeem te wissen. Willen we dat de volwassenen van straks bezig zijn met overeind blijven, hun angsten onder controle houden, net kunnen voldoen aan de eisen die leven in deze complexe samenleving met zich mee brengt of willen we mensen die met gemak in staat zijn om hun talent te laten bloeien en die tegenslag met aandacht en energie weten op te vangen.

Willen we mensen die begrijpen dat als je met andere ogen kijkt er altijd oplossingen mogelijk zijn of mensen die voor ieder probleem naar een winkel rennen om dat wat steekt af te kopen.  

Alles van waarde is weerloos.

Onpoort, hout.